WIE BEN IK

Wie ben ik?

“Sidney! Sidney!” In de fitnessruimte roepen gymmende jongeren van alle kanten zijn naam als de Antiliaanse sporter in zijn stoel binnenrolt. Of 'ie even komt helpen bij de handfiets, het apparaat dat Sidney Bito (33) zelf ook vaak gebruikte toen hij nog geen eigen fiets had. Twaalf tot achttien uur per week traint hij met het doel als handbiker mee te doen met de paralympische spelen in Tokyo, maar op dinsdagavond is hij vrijwilliger op het Friendship Sports Centre bij sportvereniging Only Friends. “Ik wilde graag wat terugdoen voor de mensen die me altijd zo steunen.”
Hij is topsporter en zo leeft hij ook: vroeg naar bed, gezond eten en veel trainen, maar er waren tijden dat zijn leven er anders uitzag. “Ik was een straatjongen en geld domineerde mijn gedachten.” Hij belandde in zijn woonplaats Leeuwarden in het crimineel circuit, waar in 2008 een ruzie tussen twee groepen jongens verschrikkelijk uit de hand liep. Eén van hen trok een pistool en schoot Bito neer.
De kogel raakte op een haar na zijn hart niet, maar wel zijn ruggengraat, zegt hij terwijl hij het litteken net onder zijn linkerborst laat zien. Hij raakte verlamd vanaf zijn navel en dat veranderde alles. “Ik was geen lieverdje. Wilde aanzien en status, ook in een Mercedes Benz rijden. Het sloeg natuurlijk allemaal nergens op en het klinkt misschien gek, maar het is het beste wat me had kunnen overkomen: Ik heb er zo veel goeds voor teruggekregen.”
Tijdens zijn revalidatie kwam hij in aanraking met rolstoelbasketbal en eenmaal verhuisd naar Amsterdam sloot hij zich aan bij Only Friends. “Vanaf dag één was ik verliefd op de club en het sportcentrum. Ik moest aan alles wennen, maar het was ook een mooie periode. Ik had een team, ook buiten het basketbalveld en mensen waren betrokken, namen me op sleeptouw. Hier leerde ik de overgang van de valide naar de invalide wereld te accepteren en begon ik mijn nieuwe zelf als rolstoelgebruiker te respecteren.”
Hij werd fanatiek en ook in het rolstoelbasketbal waren de Spelen de ambitie, totdat hij door mensen van zijn oude revalidatiecentrum gevraagd werd om in 2013 mee te fietsen met de Alpe d’HuZes, om geld in te zamelen voor kankeronderzoek. “Ik beklom die berg best snel en het bleek dat ik een beetje talent had. Vanaf dat moment ging het snel.”
Nooit eerder had hij op zo’n fiets gezeten, maar binnen no-time was hij aan het trainen voor de paralympische spelen. Vorig jaar zette hij het Nederlands Kampioenschap handbike op zijn naam, nu traint hij voor die van eind juni en inmiddels durft hij wel toe te geven dat hij mee kan komen met de wereldtop. “Het ongeluk heeft mijn leven veranderd, maar hier is de basis gelegd voor wat ik nu ben.”

 

Wedstrijdschema Sidney 2018

Zodra ik de data van de bond binnen heb, zal ik hier mijn nieuwe wedstrijdschema plaatsen voor komend seizoen.